|
16
mei 1998 15:15
† BEGIN VAN HET THANS 52 jaren, 4 maanden, 16 dagen na onze trouwdag op 20 december 1945 |
|
 |
||
|
Het was een overzonnige hete zaterdagmiddag. Ik had net het lunchbestek in de keuken weggezet. We zaten op het achterterras van ons penthouse in de schaduw van het uitgeklapte zonnescherm. Weer plaats nemend naast Adriënne, keek ze me wat zuchtend aan en zei "jong, ik voel me zo moe, ik denk dat ik maar wat ga rusten". "Ach kindje toch, wat is er dan met jou ?". "Weet ik niet, ik ben zo moe". "nou, ga dan maar een siëstaatje houden. Ik zal de gordijnen vast sluiten, dan zul je niet zo'n last hebben van het licht". In de slaapkamer gaf ze me twee vluchtige kusjes op de mond en zei "ga jij ook maar wat rusten, vóór of op het terras" en ze ging op bed zitten. - Vreemd - ze deed geen pogingen om zich in wat gemakkelijker (nacht)kleding om te kleden. Ik vroeg nog wel of ze zo op bed wilde rusten en ze antwoordde dat het toch maar voor kort was. "En sluit je de deur, jong". "OK kindje, maar roep me als je je beroerd gaat voelen hè". Ik deed de slaapkamerdeur dicht en ging op de bank in de voorkamer zitten om er ook maar een korte siësta te houden. Maar ik zat er nog geen twee minuten toen mij een vreselijk naar gevoel bekroop. niet omkleden om te rusten ? , de slaapkamerdeur dichtdoen ? twee vluchtige kusjes op de mond? Ik beredeneerde dit niet, maar had een vreemd angstig onbehaaglijk gevoel, sprong op en rende naar de slaapkamer. Maar toen ik keek zag ik dat ze op bed rustig lag te slapen. gelukkig, toch niks aan de hand, maar ..... vreemd dat ze onder het dekbed lag met deze half over het hoofd getrokken ..... bij dit warme weer ? Dat kon niet kloppen. Vlug ging ik naar haar bed toe en tilde heel voorzichtig het dekbed van haar hoofd. Het leek erop dat ze vredig lag te slapen. Vredig wel, maar na weldra bleek voor een eeuwige vrede ging ik me realiseren, want het leek erop dat ze niet ademde. Bij mijn aanraking kwam er ook geen levensteken, ook geen polsslag of een hartslag in de hals. Mijn gevoel van wanhoop zwelde aan en alle fut leek uit m'n lichaam te vloeien. Wat moest ik doen ? Niet eindeloos proberen haar wakker te roepen. Eerst de ambulance bellen, 112. Ik rende naar de voorkamer om de telefoon te pakken. Kreeg een rustige vrouwenstem aan de telefoon : ".... ja, zegt U maar wat er aan de hand is...."...."Mijn vrouw is onwel geworden !!, ik geloof dat ze dood is.....laat gauw een ambulance komen...!!!!....."ja meneer dan moet U toch eerst Uw huisarts bellen....."......mens ! ( ik kon niet meer beleefd blijven ) 't is zaterdag ! en voordat er een weekend arts reageert en eerst een stortvloed van vragen gaat stellen.... laat een ambulance komen alsjeblieft !!!! ( met een woedende vloek er achteraan. ...."weekend...oja natuurlijk.....we zullen er direct voor zorgen meneer...". Daarna één van de kinderen gebeld met het trieste bericht. Inderdaad, binnen zo'n twintig minuten was de ambulance er ; ik had intussen de voordeur aan laten staan om mij verder met Adriënne bezig te kunnen houden..... ......reanimatie..... maar ja, in mijn toestand.....?? Ik moest in de voorkamer afwachten wat of de uitslag zou zijn. Afgestompt, leeg, verdwaasd. Weer binnen geroepen, keek ik met een vragende blik naar de ambulanceman ....kreeg als antwoord een meewarig "nee schudden". Mijn hele wereld stortte in; ik was tot niets meer in staat. Kon alleen hortend en stotend antwoord geven op de indringende vragen van de, overigens zeer sympathiek en medelevend zich gedragende agenten, die kennelijk ook waren gealarmeerd door 112. Inmiddels waren alle kinderen gearriveerd, naar ik later vernam alle snelheidsbeperkingen negerend. Ook vele buren waren aanwezig, maar konden geen van allen mij tot bedaren brengen. De toekomst? Mijn toekomst ? Het zei me niets meer. Voor mij was het leven eigenlijk ook afgelopen. Van de ook aanwezige arts kreeg ik een kalmerend en oppeppend middel toegediend, wat me versufte maar wel met een artificieel rustgevende werking. De komende weken daarna zijn de kinderen bij toerbeurt blijven overnachten om over mij te waken en ook van de buren heb ik veel morele en daadwerkelijke steun ondervonden; pracht-mensen zijn het, vooral Mea en George ! Hoe verder ? Hoe en wat is het komende ? Kan ik daar nog gestalte aan geven, nu, vanaf 16 mei 2004, zes jaren nadien ik deze laatste regels neerzet. En het zij zo, dat voor mij niet veel toekomsttijd meer over zal zijn; ben nu 85 jaar oud; hoeveel jaren zullen er nog bij komen ? De toekomst ligt in 't verschiet, maar wat die brengen zal dat zie je niet.
††††† Hoe verder Na de asverstrooiing een maand na de crematie op 20 juni 1998 kwam ik tot het bewustzijn dat er toch íets moest gebeuren om de "normale" gang van zaken van het leven weer op te pakken. Het opruimen, ordenen en weer op orde brengen van vele zaken. Zo vond ik in de lade van haar escritorio waar Adriënne haar dagboeken had liggen, (afwisselend per dag in een andere taal geschreven : Spaans, Italiaans, Frans, Potugees.......ze had voor deze talen door zelfstudie diploma's behaald...) , een bundel papieren waarop ik die visionaire marlango ervaring, zo vele tientallen jaren geleden had opgetekend en nader uitgewerkt. Kennelijk had ik die moeten vinden ! Lees het authentieke verslag Deze materie doornemend begon ik mij te realiseren hoe uit dat diepe dal van ellendigheid en futloosheid waarin ik mij bevond te kunnen geraken . En ik las: Over
de "Marlango®
Symboliek" Als je ooit in je gemoedsleven in een innerlijke conflictsituatie beland, veroorzaakt door een van binnenuit op je inwerkende of van buitenaf op je afgekomen gebeurtenis, met een dishamonie van je gevoelens als gevolg, kun je alleen maar het evenwicht in je innerlijke herstellen, door in actieve zin met je ratio, je uit het hart voortkomende emoties te ordenen, je innerlijke gevoelens weer te beheersen, onder controle te krijgen, om zodoende het harmonieuze in je innerlijke leven te herwinnen. ****************************************************************************** Copyright
© 2004 MARLANGO® . Alle rechten voorbehouden.
|
|
|||
